Çaresizlere yardım etmek en büyük erdemdir.

Askerden izin için gelen kardesimi ugurlamadan önce birlikte eve döndügümüz bir geceydi. Havadaki sisten araba içinden önümü bile zor görüyordum. Eve yaklasmadan önce ATM den nakit çekmem gerekiyordu. Sisten önümü zor görmeme ragmen bos bir yer bulup arabayi park ettim. Arabadan inip ATM'ye dogru ilerlerken , olduksa temiz giyimli ve yüzünde bir telas olan genç  yanima yanasti aniden. Ben ne oldugunu anlamadan bana sunlari dedi : "Abicim yolda kaldim. Birini bekliyordum birlikte dönecektik ama hava kosullarindan mi bilmiyorum 5 saattir bekliyorum hala gelmedi. Cebimde de bes kurus para yok. Taa pendik'e gitmem gerekiyor. Fazla biletiniz varmi acaba dedi? Sizden önce birine sordum bana dilenci muamelesi yapti, çok gururum kirildi."  Aynen bunlari dedi. Açikca soylemek gerekirse bende ilk basta dilenci gibi gördüm ama genci söyle bastan asagi süzünce dilenci olmasinin çok uzak bir ihtimal olacagina kanaat getirdim. Bir an basimdan atmayi ve ATM ye dogru ilerlemeyi düsündüm. Tam o gençten uzaklasirken bir güç beni ona yardim etmem gerektigini soyler gibi oldu. Geri döndüm. Seslendim: "Bakarmisin." Döndü ve bana "lütfen beni yanlis anlamayin gerçekten ihtiyacim var" dedi. Cebimde ona bilet parasi verecek kadar nakit para yoktu. Ne kadar lazim dedim. Genç : "2 milyon TL" dedi. Saat gece 23:00 oldugu için Levent'ten Pendik'e gidebilmesi için en az iki - üç vasita degistirmesi gerekiyordu. Kaybedecegim hiç bisey yoktu iki bilet parasi olan 4 YTL yi kendisine vererek, ama eger gerçekten ihtiyaci varsa çok sey kazanabilirdim. Hiç düsünmeden ne olur ne olmaz diye istedigi paranin iki katini yani 4 YTL yi  ATM den çekip marketten bozdurarak verdim. Mahçup bir yüz ifadesi ile tesekkür etti ve ayrildi yanimdan genç. Sanirim o gün çok huzurlu bir gün geçirdim çaresiz birine yardim ederek. Evet belki yardimimin miktari cuzi bir miktar ama o genç için o dakikada 1 kurusunun bile çok onemi vardi. Gözlerinden rahatlikla okuyabilmistim bu durumu.

Bunu neden mi anlattim? Çünkü efendim, yogun is, sehir hayati,stres derken bazi güzel duygularimiz nerdeyse yok olup gidiyor. Tabi bu duruma Istanbul gibi büyük bir sehirde yasamanin da etkisi oldukca fazla.Güven kalmamis insanlara malesef. Az da olsa  çaresizlere yardim etmek gibi önemli bir isi hatirlatmak istedim meslektaslarima.